Plaża miejska w Więcborku

Plaża miejska w Więcborku jest plażą strzeżoną. Tu spokojnie można się kąpać pod okiem ratownika, który dba o berzpieczeństwo.

Zespół pałacowo-parkowy w Runowie Krajeńskim

Zbudowany w 1595 roku przez Jana Orzelskiego na miejscu wcześiejszego, drewnianego dworu. W 1860r przebudowany w stylu neorenesansowym dla Theodora von Bethmann-Hollwega, przez znanego architekta Martina Gropiusa z Berlina. Wraz z całym majątkiem sprzedany państwu polskiemu w 1928 roku. W latach 30-tych ałasność Wiktora Szulczewskiego. Spalony przez Niemców w styczniu 1945 roku. Po wojnie pod zarządem PGR Runowo. Od 1997 roku własność prywatna. Przy pałacu zachował się 18 ha park krajobrazowy z unikalnymi okazami starodrzewia oraz dawnym domem ogrodnika i kancelarią. W bezpośrednim sąsiedztwie ruin funkcjonuje stylowy hotel z restauracją i salami konferencyjnymi.

Zespół pałacowo-parkowy w Suchorączku

Zbudowany jako niewielki murowany dwór w 1853 roku. Powiększony w 1880r dla rodziny Nehring, i w latach 20-tych XXw. dla Otto Kunkla. Po 1945 roku zaadaptowany na dom dziecka, od 1959r na dom pomocy społecznej dla dorosłych. Taką funkcję pełni do dziś. Rozbudowany w 1994 roku. Wokół pałacu nieduży park krajobrazowy, schodzący stokiem do rzeki Orli. Obiekt dostępny tylko z zewnątrz.

Zespół Pałacowo-Parkowy w Sypniewie

Styl neoklasycystyczny z elementami neorenesansu. Po II wojnie światowej pałac przeznaczono na siedzibę Techikum Rolniczego, dzięki czemu przetrwał w stosunkowo dobrym stanie do czasów obecnych. W 2001 roku oddany w 10-letnią dzierżawę przez powiat sępoleński, odzyskuje dawną świetlność. W pałacu mieści się hotel, w którym odbywają się liczne imprezy kulturalne, bale, wesela, konferencje itp. Obiekt dostępny do zwiedzania z zewnątrz i wewnątrz. Wokół pałacu dobrze zachowany 8 ha park krajobrazowy z kanałem i wyspą oraz rgobowcem rodziny Wilckensów. 

Wykopaliska z Zakrzewskiej Osadzie

Prowadzone od 1999 roku dzięki przypadkowemu odkryciu pojedynczej urny przez miejscowych rolników. Odkryte znaleziska datuje się od neolitu (ok.000 p. n e.) do okresu wpływów rzymskich (160-220 n.e). Cmentarzysko zlokalizowane jest przy drodze gruntowej z Zakrzewka do ztw. Dwunastu Apostołów. W pobliżu znajduje się gospodarstwo agroturystyczne "Stara Szkoła" z Zakrzewskiej Osadzie.

Głaz w Zabartowie

Związana z nim jest legenda, która mówi, że Matka Boska idąc tędy do Górki Klasztornrj, wstąpiła nań by się rozejrzeć.Stąd wzięły się widoczne na jego powierzchni przebarwienia, przypominające ślady stóp. Podobno w czasie II wojny św. Niemcy próbowali głaz usunąć, ale nie dali rady, co potem również tłumaczono sobie jako wynik boskiej inwencji.

Skansen Pasieka Krajeńska

Prywatny skansen pszczelarski zlokalizowany w Wituni (trasa Więcbork - Sypniewo). To niezwykłe mini 0 muzeum zawiera liczne eksponaty związane z pszczelarstwem: książki, dzieła sztuki zdobniczej i użytkowej. Wśród różnych gatunkó drzew, krzewów i ziół podziwiać można zabytkowe ule z różnych regionów Krajny i spoza niej. Skansen powstał dzięki niezwykłej pasji pana Józefa Bondarczyka.

Most Zakochanych

Znajduje się w Więcborku ok. 200 m na południe od plaży miejskiej nad nad nieczynną linią Więcbork - Pęperzyn. "Most Zakochanych" to jak sama nazwa nazwa wskazuje miejsce spotkań zakochanych. Tu wśród śpiewu ptaków, spędzić można niezwykle romantyczne chwile.

Grodziska

Odkrycia archeologiczne z lat196-1966 poświadczyły istnienie osady otwartej w VIII w., grodu obronnego w IX w. i dużego grodu obronnego, spalonego w pocz. XII w.. Zlokalizowane były przy przesmyku łączącym jeziora więcborskie, w bezpośrednim sąsiedztwie obecnej plaży miejskiej.

Jezioro Diabelskie

Ukryte pomiędzy zalesionymi wzgórzami leży ok. 0,5 km na południe od Więcborka na trasie Więcbork - Mrocza. Wegług jednej z kilku wersji powtarzalnej od niepamiętnych czasów legendy, kiedyś w miejscu jeziora było wzgórze, na którym wznosił się klasztor. Szatanowi solą w oku było bogobojne życie mnichów, więc posłał im na pokuszenie najpiękniejszą ze swych czarownic. Zakonnicy ulegli jej wdziękom i wnet nae tylko zapomnieli o Bogu i modlitwie, ale zapragnęli pozbyć się wsszystkiego, co przypominało im dawne życie. Do pomocy wezwali szatana, który zjawił się i zniszczył kamienny krzyż na ołtarzu. Jednak jeden z jego odłamków śmiertelnie ugodził kusicielkę. Szatan, któremu nie była ona obojętna, w porywie złości sprawił, że całe wzgórze wraz z klasztorem i wiarołomnymi mnichami zapadło się, a powstałe zagłębienie wypełniła woda z pobliskiego źródła. Miało się to zdarzyć w oc św. Jana i od tego czasu, co roku, w ową noc słychać podobno dochodzące z głębin jęki potępionych mnichów, a w świetle księżyca dostrzec można niewyraźne zarysy na dnie.

Kościół w Więcborku

Pierwsza informacja o Parafii pojawiła się w 1405 roku. Obecny kościół wybudowano w latach 1772 1778 z wykorzystaniem części murów poprzedniego. Budowniczym był Dawid Facel z Chojnic. Wystrój wnętrza rokokowo - klasycystyczny z 1779 roku i z pocz. XX w. Kościół rozbudowany w 1937r o nowe prezbiterium, kruchtę i zakrystię. Wtedy też powstał mur ogrodzeniowi i nowa, murowana dzwonnica.

Kościół w Sypniewie

Wzniesiony w 1781 roku na miejscu poprzedniego. Konstrukcja szkieletowa. Wyposżenie wnętrza rokokowo-klasycystyczne z końca XVIIIw.

Kościół w Zabartowie

Wzniesiony w latach 1865 - 1866 w stylu neogotyckim wg planów Fryderyka W. Koepke z Białośliwia. Wyposażenie wnętrza pochodzi z VVIII i XIX w. Budynek uatrakcyjniony strzelistą wieżą góruje nas wisłą.

Kościół z Runowie Krajeńskim 

Jeden z najcenniejszych zabytków sakralnych Krajny. Zbudowany na miejscu wcześniejszego, drewnianego, w latach 1606 - 1609 w stylu późnorenesansowym. Wyposażenie Kościoła z pocz. XVII i XVIII w.

Kościół w Pęperzynie

Dawny kościół ewangelicki powstały w 1778r. Po 1945r był częścią składową Parafii w Zabartowie, później samodzielna parafia. Budynek o cechach barokowych z dzwonnicą z XIXw.

Wieś Borzyszkowo leży w odl. 5 km na południowy zachód od Więcborka. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1430r. Wieś była własnością szlachecką, należącą do majątku ziemskiego Runowo. W latach zaboru pruskiego i potem – do 1938r. należała do powiatu wyrzyskiego. Od wschodu do wsi przylega niewielkie jezioro Głęboczek Mały. Obrzeżem zachodnim biegnie zaś lina kolejowa Nakło-Chojnice. Z dawnej zabudowy zachowały się dwa budynki z początku XX w.

W skład sołectwa wchodzi również wieś Klarynowo. Leży na południowy zachód od Borzyszkowa. Ten dawny folwark majątku runowskiego jest wymieniony - jako już istniejący, w inwentarzu z 1774 roku. Jego kolonia mieszkaniowa dała początek późniejszej wsi. W latach 30-tych ub. wieku folwark przeszedł w ręce polskie. Po II wojnie św. jego grunty i zabudowania gospodarcze wraz z dworem stały się częścią PGR Runowo, a po likwidacji tegoż – własnością prywatną.

Wieś Czarmuń leży w odl. około 8 km na południowy zachód od Więcborka. Pierwsza wzmianka o niej pochodzi z roku 1430. Wieś była własnością szlachecką. W wiekach XVII-XVIII należała do właścicieli majątku Runowo. Z dawnych czasów zachowały się pozostałości dworu z XVIII w. Niewątpliwą atrakcją wsi i sołectwa jest położenie – nad dwoma jeziorami: Czarmuńskim i Głęboczek Duży oraz malownicze tereny o urozmaiconej rzeźbie, częściowo porośnięte lasami, ciągnącymi się wzdłuż Jeziora Czarmuńskiego i torów kolejowych - w kierunku południowym. Wieś od 1954 roku znajduje się w granicach powiatu sępoleńskiego.

Wieś Jastrzębiec leży w odl. 7 km na wschód od Więcborka. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1443 roku. Wieś była najpierw własnością królewską potem przeszła w ręce szlacheckie. Od połowy XVIII w. była letnią miejscowością wypoczynkowa właścicieli majątku ziemskiego Więcbork majątku – hr. Potulickich. Dawny dwór jastrzębski nie zachował się, pozostała tylko XIX-wieczna ceglana brama wjazdowa i mocno zdewastowany park. Z innych obiektów historycznych zachowała się gorzelnia z ok. 1900 r. i dwa domy z połowy XIX w.

W skład sołectwa wchodzą również wsie Karolewo i Młynki.

Karolewo powstało jako osobny folwark w wyniku podziału majątku Jastrzębiec w końcu XIX w. W 1939r. stało się największym obozem zagłady na Krajnie. W ciągu 3 miesięcy Niemcy wymordowali tu kilka tysięcy mieszkańców powiatu sępoleńskiego i powiatów ościennych. Po 1945r. grunty i dawne zabudowania folwarczne wraz z pałacem przejął Zakład Rolny w Rogalinie, a następnie PGR Więcbork. Obecnie od Agencji Nieruchomości Rolnych dzierżawi je osoba prywatna.

Młynki wymienione już w 1766 roku, były początkowo folwarkiem, należącym do majątku Jastrzębiec. W początkach XIX wieku doszło do jego częściowej parcelacji. W jej wyniku folwark Młynki stał się osobnym tzw. obszarem dworskim. W połowie XIX wieku należał do właściciela majątku Przepałkowo. Po 1929r. status obszaru dworskiego dla Młynek zniesiono i dawny folwark stał się zwyczajną osadą wiejską.

Wieś Jeleń leży w odl. ok. 11 km na zachód od Więcborka. Najwcześniejsza wzmianka o osadnictwie w tym miejscu pochodzi dopiero z 1853 roku. Był to wtedy obszar leśny przynależny do leśnictwa Lutowo. W ww. roku zakupiony został przez właścicieli majątku Sypniewo, którzy utworzyli tu osadę-kolonię dla pracowników leśnych. Przy wjeździe do wsi znajduje się przydrożna kapliczka, upamiętniająca mieszkańców wsi i okolic, pomordowanych przez Niemców w 1939r. Walorami krajobrazowymi okolicy są na pewno lasy i dwa niewielkie leśne jeziora: Jelonek i Jeleń. Z tego ostatniego początek bierze struga Jelonek, będąca dopływem Łobzonki.

Wieś Witunia sąsiaduje od wschodu bezpośrednio z Więcborkiem. Granicę z miastem stanowi obecnie nasyp kolejowy linii Nakło-Chojnice. Do 1969 r. zabudowa przy obecnej ul. Złotowskiej znajdowała się w granicach miejskich Więcborka. Pierwsza wzmianka o Witunii pochodzi z 1444 roku. Wieś była własnością szlachecką – w XVIII wieku należała do Potulickich z Więcborka. Zachowane budynki dawnej zabudowy pochodzą z końca XIX i początku XX wieku. W centrum wsi znajduje się niewielki zdewastowany park z początku XX w. Niewątpliwą atrakcją etnograficzną Witunii jest położona na zachodnich obrzeżach sołectwa „Pasieka Krajeńska” – jedyny skansen pszczelarski na Krajnie, odwiedzany w sezonie przez dziesiątki turystów.

Wymysłowo zaistniało w dziejach początkowo jako jeden z folwarków majątku ziemskiego Sypniewo. Nazwa ta pojawia się w inwentarzach majątkowych około roku 1850. Wieś leży na południowy zachód od Sypniewa i jako sołectwo (obejmuje także wsie Dorotowo i Wilcze Jary) stanowi granicę gminy i powiatu na odcinku zachodnim – przylegającym do rzeki Łobzonka oraz na części odcinka południowego, gdzie granicę stanowi linia lasów Nadleśnictwa Złotów. Około 1 km na południe od wsi, pośród tych lasów, nad malowniczym rozlewiskiem, znajduje się znany XIX-wieczny dom myśliwski „Stebionek” znany m.in. z pobytów tu przed wojną prezydenta RP Ignacego Mościckiego.

Wsie Dorotowo i Wilcze Jary wymienione są również w inwentarzach majątku Sypniewo z 1850r. Powstały prawdopodobnie w latach 40-tych XIX wieku, jako folwarczne kolonie mieszkaniowe dla pracowników.

Wieś Zabartowo leży 6 km na południe od Więcborka, przy szosie do Nakła i Bydgoszczy. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1279 roku. Wieś była własnością kościelną – arcybiskupów gnieźnieńskich. W czasach zaboru pruskiego i potem do 1938r. przynależała administracyjnie do powiatu wyrzyskiego. Po wojnie mieściła się tu siedziba wielkiego kombinatu rolnego PGR Zabartowo. Z zabytków zachował się neogotycki kościół z 1866 roku. Do wsi przylega od północy Jezioro Proboszczowskie, z którego początek bierze rzeka Rokitka. Ciekawostką przyrodniczą jest głaz narzutowy – pomnik przyrody o obwodzie 830 cm, znajdujący się ok. 1 km na zachód od zabudowań dawnego PGR, przy drodze gruntowej do Rościmina.